خاله آذر

به جرات طناز، اسطوره من بود. نگويم از كودكي كه به خانه خانوم معلم مي رفتم، ولي از دوم سوم راهنمايي بسيار دوستش داشتم. قد بلند، چشمهاي قهوه اي روشن، دندانهاي رديف و سفيد، راه رفتني زنانه، صدايي كه گاهي خش دار بود و پرغمزه، رقصي زيبا...همه اينها فاكتورهايي بود براي من كه دلم بخواهد من هم روزي مثل طناز باشم، آن طور برقصم، حرف بزنم، عاشقانه ازدواج كنم! دبيرستان بودم كه يك روز تصميم گرفتم تلفن كه زنگ زد مثل طناز الو بگويم. تلفن زنگ زد، صدايم را كمي خش دار و كش دار كردم و گفتم الو؟ ميشا از آن طرف خط گفت جاااان؟! اين الان يعني چي؟ و آن آخرين تجربه الو گفتن من به ت...

ادامه مطلب