کالی مارمارا...

صبح خود را با آژیرهای بلند اتوبوسهای گارد ویژه، ماشینهای ضد شورش، ماشین و موتورهای پلیس آغاز کردیم. همراه با اعتصاب بیست و چهارساعته سیستم حمل و نقل عمومی...همراه با بسته شدن اکثر خیابانها توسط ماموران پلیس و افسرهای گارد ویژه...و البته چه پلیس هایی! بیشتر شبیه این بود که یک ارتش هنرپیشه فیلمهای جنگی هالیوودی در شهر پخش شده باشند! تیپ می گویم، تیپ می خونید ها!!

ورزشگاه پاناتنائیک آتن در همان منطقه ای بنا شده که بازیهای المپیک از دوهزار و هشتصد سال قبل در آن منطقه برگزار می شود. این ورزشگاه، تنها ورزشگاه تمام مرمر دنیاست. به نام کالی, مارمارو ( به معنی ساخته شده از سنگ مرمر زیبا ) هم گفته میشه...ردیف های پایین تر و احتمالا اختصاصی تر، مثل دسته مبل از سنگ مرمر تراشیده شده بودند...حتی کف و دیواره های دستشویی های این ورزشگاه هم از مرمر بود...دروغ چرا؟ گرفتم رو سنگها دراز کشیدم و لحظاتی هم خوابم برد. آفتاب داغ از بالا می تابید، سنگ مرمر زیرین هم یخ! حسم مثل اون دسرها بود که داخل کیک داغ، بستنی می ریزن!

تو این ورزشگاه چند منظوره، در دهه شصت، بازی بسکتبال بین دوتیم اسلاویا پراگ و آ ا ک آتن در حضور هشتاد و هشت هزار تماشاچی برگزار میشه که میزبان؟ برنده رقابت میشه...و بازی بسکتبال با این تعداد تماشاچی در دنیا بی نظیره...برخی هنرمندان معروف مثل تینا ترنر و باب دیلن هم اینجا اجرا داشتند...داخل موزه این ورزشگاه، تمامی مشعل های المپیک بازیهای تابستانی و زمستانی با پوستر آن سال، روی دیوار جا خوش کرده بودند.

ورزشگاه پاناتئیک آتن طی چندصدسال چندبار تخریب و بازسازی شده. حتی در ابتدا به شکل خطی بوده که بعدها به شکل نعل اسبی ساخته میشه. در نهایت حدود سال هزار و هشتصد ونود و شش، با حمایت مالی تاجر یونانی به نام جورج اوروف به شکل امروزی احیا میشه، و اولین بازیهای المپیک مدرن در اون برگزار میشه...