معلمم، می گفت بعضی لحظات سعد هستند. مثال بارزش، لحظه تحویل سال بود. لحظه ای که اکثر مردم، مشغول دعای خیر هستند... بر بلندی کوهی در آتن ایستاده بودم. باد شدیدی می وزید، ابرها در دورست به سمت دریا دورهمی داشتند و شعاع های نور خورشید کم جان عصرگاهی را به بر گرفته بودند...سکوت بود، خلوت بود. به طرز عجیب...

صبح خود را با آژیرهای بلند اتوبوسهای گارد ویژه، ماشینهای ضد شورش، ماشین و موتورهای پلیس آغاز کردیم. همراه با اعتصاب بیست و چهارساعته سیستم حمل و نقل عمومی...همراه با بسته شدن اکثر خیابانها توسط مامورا

حال این ملت خوب است، در عین وضعیت اقتصادی نه چندان خوب...اوضاع را می بینند و می فهمند، اعتراض هم می کنند...اما رنگی در آسمان آتن هست از جنس امید. لبخند مداوم این مردم, هربار که با یکی شان چشم در چشم شد

منزل ییلاقی عموی همسرجان و همسایه هاش، تیپیک خونه ی حنا دختری در مزرعه اینا! حیاط و جنگل روبرو، مرتع پشت سر، کدو، هیزم، بخاری هیزمی قدیمی، چوب و چوب و چوب...جیرینگ جیرینگ زنگ دوچرخه های همسایه های آشن

از همین کتاب: «گربه ها اغلب این طرف و آن طرف دنبال چیزی می گشتند که وجود خارجی نداشت. من هم در بیست و دوسال گذشته دقیقا همین کار را می کردم.» - نوشته سایمون ون بوی، ترجمه عرفان مجیب - بیشتر از روایت داستان، ترجمه روان کتاب را دوست داشتم.

زن جوون همراه خواهرش وارد اتاق شد. هردو بسیار قدبلند و خوش پوش...روی صندلی کنار همسرجان نشست و ازمایشات و داروهای پیوند کبد را نشان داد و سوال کرد و پرسید تا رسید به مشکل بی اشتهایی و لاغری شدیدش. خوا

فیلمش از کتابش معروفتر است. اما گمانم به استثنای فیلم « گتسبی بزرگ»، همچنان بر نظرم پافشاری می کنم که کتابها از فیلمهایشان دوست داشتنی ترند... شاید امروزه دختران و زنان بیشتری نسبت به شصت سال قبل به ش

بررسی از مرجع بیروت طبق کپی رایت ۷۵ نخستین رمان غاده السمان، تصویری ست از بیروت در آستانه ی جنگ داخلی...به نظرم کتاب قلمی شدیدا زنانه دارد، از آنها که تجسم برخی حس ها و شور و اضطراب و ترس و تلخی لحظات بسیار ملموس است...شاید چون

چندماه قبل خانوادگی پای تلویزیون نشسته بودیم و با دقت به مستندی که فرآیند تولید روغن بررسی از مرجع آرگان طبق کپی رایت را نشان می داد، چشم دوخته بودیم. مستند در مراکش فیلمبرداری شده بود. شبیه یکی از روستاهایی که گاهی شبکه های خا

در دكان ميوه فروشي رفتم دوش ديدم دو هزار باميه سرد و خموش ناگه يكي باميه آمد همچو سروش گفتم خودمم باميه خر باميه پز باميه نوش نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۹۶ساعت 15:28 توسط |

به گمانم هركس و خصوصا هر دختري كه در زندگي نامه نگار بوده و باشد، سبك نوشتاري جين وبستر را همچو باده به سر خواهد كشيد. نامه هايي با جزييات كامل، توصيف عشق و خشم و اضطراب. شكلك هاي انتهاي نامه، پيوست نوشت ها، ضميمه ها، بعدا نوشت ها... و صد البته هركس كه در زندگي دشمن عزيزي را تجربه كرده باشد حال و هو...

فيلم " زير سقف دودي" را با حضور عوامل فيلم، خانوم پوران درخشنده، مريلا زارعي دوست داشتني، بهنوش طباطبايي پر عشوه، نفيسه روشن و ابوالفضل ميري در سينما به تماشا نشستيم. موضوع فيلم، موضوع تكراري سالهاي اخير، طلاق عاطفي. نقش تكراري فرهاد اصلاني در سالهاي اخير! اما به گمانم شخصيت هاي فيلم كمي رنگين تر از...

كتاب مجذوب كننده اي است. سيصد صفحه، فصل هاي كوتاه سه چهار صفحه اي دارد. دستورالعملي براي شاد زيستن ارائه نمي شود، اما تحليل عميقي دارد درباره چگونگي از پيشگيري از حسرت، خسران، غمگيني خودساخته. به جرات جاهايي نااميد كننده است. گويي كف دست گاليور، با گلامپ هم سفر شده باشي. اما در نهايت منطقي است. و آ

زمين سر گذاشته بود بر مخمل ابر. ململ مه، دشت را به بر كشيده بود. در كشاكش اين دلدادگي، چشم بابونه نگران بر شقايق مي نگريست... از خلال جاده خلخال - اسالم xa0 نوشته شده در یکشنبه چهاردهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 23:8 توسط |

بين هفت تپه اي كه استانبول بر روي آن بنا شده، مرتفع ترينش تپه چامليجا در بخش آسيايي است. يك پارك جنگلي كه براي رفتن به آن بالا از نزديكي هاي محل اقامت رجب طيب و دوستان هم بايد رد شد...گرچه به نظر من تپه اي كه كاخ توپكاپي بر روي آن بنا شده، يا تپه هاي پيرلوتي، منظره اي بس جذاب تر دارند. هرچقدر هم بگو

قلم خوردگي از طرف اينجانب است! سال نو و شروع داستان تكراري معذرت خواهي پشت نسخه ها از جناب بيمه بابت خط خوردگي عدد سال جديد!معمولا تا عادت كنم سال تموم ميشه! نوشته شده در سه شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۶ساعت 23:15 توسط |

از قشنگي هاي بهار آفتاب ظهر نور پاشيده بود روي چمن هاي وسط بلوار. در ترافيك آرام رانندگي مي كردم. چشمم افتاد به مردي با پيراهن و شلوار سفيد رنگ، مخصوص لباس سرآشپزها. روي سبزي چمن نشسته بود، پشتش را به گرماي آفتاب امانت سپرده بود. زانوي راستش را خم كرده بود و با آرامشي بي بديل ناخن هاي پايش را مي گرف

فقط افسوس كه وقتي چند جلد كتاب از يك نويسنده مي خوانيم، به نوعي غافلگيري اش كمتر مي شود. كمي دست نويسنده براي مان رو مي شود...از اين بگذريم، نوشته هاي جومپا لاهيري دست مي اندازد و تمام حس هايي كه ممكن است از ذهن هر ادمي رد شود، چه خير چه شر، از عميق ترين نهانخانه هاي ذهن و قلب بيرون مي كشد. بارها با

فرم روايي كتاب" ملت عشق" جذاب است. گرچه عجيب تداعي گر روال رمان هاي جومپا لاهيري ست. داستان شوريدگي حضرت مولانا و شمس تبريزي هم قصه اي آشنا و هميشه شنيدني ست. حتي ماجراي رمانتيك امروزي عزيز و اللا هم چندان غريب و دور از انتظار نيست. شايد تمام اينها باعث شد رمان غافلگيرم نكند. اما از آنجا كه زندگي ش

در سال ١٩١٨ و در پايان جنگ جهاني اول يونگ نوشت: " زماني كه حيوان درون ما سركوب مي شود، بيشتر تبديل به يك هيولا مي شود". و در ادامه مي گويد : بي شك همين نكته علت بدنامي مذهب مسيحيت به سبب ريختن خون بي گناهان است، همچنين علت اينكه دنيا هرگز جنگ هايي خونبارتر از جنگ هاي ملل مسيحي نديده است. معني اين ن